Συνέχεια του άρθρου “Η αλήθεια για τη διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ/ADHD) και τον αυτισμό”
Αφού μάθαμε πλέον την πραγματική αιτία της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ/ADHD) και του αυτισμού, που είναι η συσσώρευση τοξικών βαρέων μετάλλων, σε αυτό το άρθρο θα εστιάσουμε την προσοχή μας σε κάτι εξίσου σημαντικό. Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη ΔΕΠΥ και τον αυτισμό, είναι σημαντικό όχι μόνο να γνωρίζουμε την παρουσία τοξικών βαρέων μετάλλων, αλλά και πού ακριβώς στον εγκέφαλο συσσωρεύονται αυτά.
Ο ενδιάμεσος εγκεφαλικός πόρος
Στο κεντρικό τμήμα του εγκεφάλου, μεταξύ του αριστερού και του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου, βρίσκεται μια δομή που ο Anthony William αποκαλεί ενδιάμεσο εγκεφαλικό πόρο. Τον περιγράφει ως ένα είδος ενεργειακού διαδρόμου μέσω του οποίου πραγματοποιείται συνεχώς ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ των δύο ημισφαιρίων.
Οι ιατρικές μελέτες δεν έχουν ακόμη προσδιορίσει πλήρως τη σημασία αυτού του πόρου και τον ρόλο του στη μετάδοση ηλεκτρικών και ενεργειακών σημάτων στον εγκέφαλο. Αυτή η ανταλλαγή πληροφοριών πραγματοποιείται μέσω των νευρώνων και είναι απαραίτητη για τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται πληροφορίες και αλληλεπιδρά με τον κόσμο.
Στα παιδιά, αυτός ο πόρος είναι φυσικά ανοιχτός και ελεύθερος. Αυτό ακριβώς επιτρέπει την ταχεία πρόσληψη νέων πληροφοριών, την ανάπτυξη της φαντασίας, της διαίσθησης και της ικανότητας να αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα με τρόπο που συχνά διαφέρει από αυτόν των ενηλίκων.
Ο Anthony William αποκαλύπτει ότι όταν τοξικά βαρέα μέταλλα όπως ο υδράργυρος και το αλουμίνιο συσσωρεύονται σε αυτόν τον ενδιάμεσο πόρο, αρχίζουν να εμποδίζουν την κανονική μετάδοση σημάτων μεταξύ των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων. Ως αποτέλεσμα, ο εγκέφαλος αναγκάζεται να προσαρμοστεί και να αναζητήσει εναλλακτικούς τρόπους επεξεργασίας και μετάδοσης πληροφοριών.
Αυτή η προσαρμογή οδηγεί στην ενεργοποίηση περιοχών του εγκεφάλου που συνήθως δεν χρησιμοποιούνται τόσο νωρίς στη ζωή. Οι νευρικές ώσεις αρχίζουν να δημιουργούν νέους δρόμους και συνδέσεις, και ο εγκέφαλος προσαρμόζεται στα εμπόδια που δημιουργούνται από τα συσσωρευμένα μέταλλα.
Ο αυτισμός αντιπροσωπεύει μια πιο έντονη μορφή της ίδιας διαδικασίας. Σε αυτόν, η ποσότητα υδραργύρου και αλουμινίου στον ενδιάμεσο πόρο είναι μεγαλύτερη και οι συσσωρεύσεις είναι πιο περίπλοκες. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι εκδηλώσεις του αυτισμού διαφέρουν τόσο πολύ από παιδί σε παιδί και υπάρχει ένα ευρύ αυτιστικό φάσμα.
Οι διαφορές στα συμπτώματα εξαρτώνται τόσο από την ποσότητα των τοξικών μετάλλων όσο και από την τοποθεσία τους στον εγκέφαλο. Εκτός από τις συσσωρεύσεις στον ενδιάμεσο πόρο, σημασία έχουν και οι μικρότερες εναποθέσεις, διάσπαρτες σε άλλες εγκεφαλικές περιοχές.
Για να απεικονίσει αυτή τη διαδικασία, ο Anthony William χρησιμοποιεί μια αναλογία με το Γκραν Κάνυον. Εκεί, πολλές φυσικές δυνάμεις – νερό, αέρας, ηλιακό φως, θερμότητα και ηλεκτρικά φορτία – συνεργάζονται, δημιουργώντας ένα σύνθετο και δυναμικό σύστημα. Εάν σε αυτό το περιβάλλον χυθούν μεγάλες ποσότητες μεταλλικών αποβλήτων, τα πάντα θα άλλαζαν. Τα ρεύματα του αέρα θα ανακατευθύνονταν, το φως θα έφτανε σε διαφορετικά σημεία, και η συνολική δυναμική του συστήματος θα άλλαζε.
Μια παρόμοια διαδικασία συμβαίνει και στον εγκέφαλο των παιδιών με ΔΕΠΥ και αυτισμό. Ο εγκέφαλος προσαρμόζεται στην παρουσία τοξικών μετάλλων και αρχίζει να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο, γεγονός που οδηγεί σε συμπεριφορές και αντιδράσεις που συχνά φαίνονται ασυνήθιστες στους άλλους.
Ειδικά ανεπτυγμένοι νευρώνες
Τα παιδιά με ΔΕΠΥ και αυτισμό αναπτύσσουν επίσης ειδικές νευρωνικές συνδέσεις, ειδικά στους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφάλου.
Αυτοί οι νευρώνες υποστηρίζουν την επικοινωνία, τη διαίσθηση και την ικανότητα αντίληψης πληροφοριών που παραμένουν απαρατήρητες για τους περισσότερους ανθρώπους. Για το λόγο αυτό, πολλά παιδιά με ΔΕΠΥ και αυτισμό διαθέτουν εξαιρετικά ισχυρή φαντασία, δημιουργικές ικανότητες και ευαισθησία στο περιβάλλον.
Με την πρώτη ματιά, αυτό μπορεί να φαίνεται αντιφατικό. Ορισμένα παιδιά με ΔΕΠΥ ή αυτισμό μπορεί να φαίνονται εσωστρεφή ή αποστασιοποιημένα από τους άλλους. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Anthony William, αυτό δεν είναι πάντα έλλειψη ενδιαφέροντος για τους ανθρώπους. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι ένας τρόπος αντιμετώπισης της τεράστιας ποσότητας πληροφοριών που συνεχώς αντιλαμβάνονται από το περιβάλλον τους.
Η έντονη συγκέντρωση σε συγκεκριμένα θέματα ή ενδιαφέροντα μπορεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός προστασίας από την υπερφόρτωση. Πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται συχνά μια εξαιρετικά ενεργή αντίληψη και μια αυξημένη ευαισθησία στα συναισθήματα και τις διαθέσεις των άλλων ανθρώπων.
Εκτός από τους μετωπιαίους λοβούς, αυτοί οι εξειδικευμένοι νευρώνες μπορούν να αναπτυχθούν και σε άλλα μέρη του εγκεφάλου. Είναι πιο ενεργοί και πιο διεγέρσιμοι, γεγονός που είναι ένας από τους λόγους για τις χαρακτηριστικές εκδηλώσεις της ΔΕΠΥ.
Σε πολλά παιδιά του φάσματος του αυτισμού, αυτή η διαδικασία είναι ακόμη πιο έντονη. Αναπτύσσουν μεγαλύτερο αριθμό τέτοιων προσαρμοστικών νευρώνων, γεγονός που συμβάλλει τόσο στις μοναδικές τους ικανότητες όσο και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.
Για το λόγο αυτό, ο εγκέφαλός τους έχει αυξημένη ανάγκη για ηλεκτρολύτες, μεταλλικά άλατα και γλυκόζη. Εάν αυτά τα θρεπτικά στοιχεία δεν είναι διαθέσιμα σε επαρκείς ποσότητες, η ανάπτυξη και η διατήρηση των νέων νευρωνικών συνδέσεων μπορεί να καταστεί πιο δύσκολη.
Ηλικία και ανάπτυξη του εγκεφάλου
Η διαδικασία συσσώρευσης τοξικών βαρέων μετάλλων στον ενδιάμεσο πόρο του εγκεφάλου και η επακόλουθη προσαρμογή των εγκεφαλικών λειτουργιών συνήθως συμβαίνει στην πρώιμη παιδική ηλικία, τις περισσότερες φορές έως την ηλικία των περίπου τεσσάρων ετών.
Ο Anthony William πιστεύει ότι κατά τα παιδικά χρόνια, ο εγκέφαλος διαθέτει σημαντική ικανότητα ανάκαμψης και προσαρμογής. Εάν τα συσσωρευμένα τοξικά μέταλλα απομακρυνθούν σταδιακά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το παιδί μπορεί να διατηρήσει τα φυσικά του χαρίσματα και τις διαισθητικές του ικανότητες, μειώνοντας ταυτόχρονα πολλές από τις δυσκολίες που σχετίζονται με τη ΔΕΠΥ ή τον αυτισμό.
Εδώ, ο Anthony William τονίζει ότι ορισμένα από τα συμπεριφορικά χαρακτηριστικά, τα οποία συχνά θεωρούνται συμπτώματα, μπορεί στην πραγματικότητα να αποτελούν συνήθειες και πρότυπα προσαρμογής που αναπτύχθηκαν ως απάντηση στις προκλήσεις που αντιμετώπισε ο εγκέφαλος.
Με την πάροδο της ηλικίας, συνήθως στην πρώιμη ενήλικη ζωή, ο ενδιάμεσος πόρος μεταξύ των δύο εγκεφαλικών ημισφαιρίων κλείνει σταδιακά. Αυτό είναι ένα φυσικό μέρος της ωρίμανσης και της εστίασης της προσοχής στις ευθύνες της ενήλικης ζωής.
Εάν σε αυτό το σημείο εξακολουθούν να υπάρχουν τοξικά βαρέα μέταλλα στον πόρο, αυτά μπορεί να παραμείνουν «κλειδωμένα» σε αυτή την περιοχή του εγκεφάλου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί ενήλικες συνεχίζουν να εμφανίζουν εκδηλώσεις ΔΕΠΥ ή αυτισμού και σε μεταγενέστερα στάδια της ζωής τους.
Ο Anthony William επισημαίνει ότι η ΔΕΠΥ και ο αυτισμός δεν πρέπει να θεωρούνται μόνο ως περιορισμοί. Σύμφωνα με τον ίδιο, πολλοί άνθρωποι με αυτές τις καταστάσεις αντιλαμβάνονται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο και διαθέτουν ικανότητες που μπορούν να μετατραπούν σε τεράστιο πλεονέκτημα τόσο για τους ίδιους όσο και για την κοινωνία στο σύνολό της.
Αναμένετε τη συνέχεια του άρθρου “Οι συμβουλές του Anthony William για την αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ και του αυτισμού”.
Άλλα σημαντικά άρθρα για το θέμα:
“[Βίντεο] Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ/ADHD)”
