Το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) και ο αυτισμός συγκαταλέγονται στις πιο συζητημένες νευρολογικές καταστάσεις στα παιδιά σήμερα. Υπάρχουν αμέτρητα βιβλία, άρθρα και διαδικτυακοί πόροι που περιγράφουν τα σημάδια αυτών των καταστάσεων. Ωστόσο, το ερώτημα του τι πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτές παραμένει αναπάντητο.
Ο πολυτιμότερος οδηγός για την αναγνώριση αυτών των καταστάσεων είναι συχνά η διαίσθηση των γονέων. Η σχέση μεταξύ παιδιού και γονέα είναι πολύ βαθύτερη από οποιοδήποτε διαγνωστικό σύστημα. Οι γονείς αισθάνονται πότε οι δυσκολίες συγκέντρωσης, προσοχής ή συμπεριφοράς δεν είναι αποτέλεσμα πείσματος, εγωισμού ή έλλειψης συνεργασίας. Ξέρουν ότι πίσω από τη συμπεριφορά του παιδιού κρύβεται συχνά κάτι πολύ βαθύτερο.
Ούτε τα διαγνωστικά κριτήρια, ούτε οι αξιολογήσεις από δασκάλους, ειδικούς ή άλλους μπορούν να αντικαταστήσουν πλήρως το αίσθημα του ατόμου που γνωρίζει το παιδί καλύτερα. Αυτή η διαίσθηση είναι συχνά η πρώτη που αναγνωρίζει ότι το παιδί αντιμετωπίζει προκλήσεις που υπερβαίνουν τα συνήθη αναπτυξιακά στάδια.
Σήμερα, δεκάδες εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο ζουν με ΔΕΠΥ ή αυτισμό, και ο αριθμός τους συνεχίζει να αυξάνεται. Για πολλές οικογένειες, αυτό σημαίνει καθημερινές προκλήσεις, σύγχυση και συχνά έλλειψη επαρκών σαφών απαντήσεων. Ταυτόχρονα, αυτές οι καταστάσεις επηρεάζουν και πολλούς ενήλικες, οι οποίοι συνεχίζουν να αναζητούν εξηγήσεις για τις δικές τους εμπειρίες.
Η κατανόηση του ΔΕΠΥ και του αυτισμού απαιτεί να κοιτάξουμε πέρα από τις παραδοσιακές θεωρίες και να εξετάσουμε δυνατότητες που μέχρι στιγμής δεν έχουν λάβει επαρκή προσοχή.
Οι κρυφές θετικές πλευρές του ΔΕΠΥ και του αυτισμού
Οι περισσότεροι άνθρωποι συνδέουν τον ΔΕΠΥ και τον αυτισμό με δυσκολίες συγκέντρωσης, παρορμητικότητα, υπερκινητικότητα ή προκλήσεις στην επικοινωνία. Στην πραγματικότητα, αυτές οι καταστάσεις περιλαμβάνουν πολλά περισσότερα από αυτό.
Όταν τα προβλήματα προσοχής, υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας είναι αρκετά έντονα ώστε να δυσκολεύουν την καθημερινή λειτουργία του παιδιού στο σχολείο, στο σπίτι ή στο κοινωνικό περιβάλλον, συνήθως τίθεται η διάγνωση του ΔΕΠΥ. Όταν τα συμπτώματα εκδηλώνονται πιο σύνθετα και βαθύτερα, συχνά εμπίπτουν στο φάσμα του αυτισμού.
Η σύγχρονη ιατρική τείνει να ταξινομεί τους ανθρώπους σε έναν περιορισμένο αριθμό κατηγοριών και ετικετών. Έτσι, οι σύνθετες ατομικές εμπειρίες ανάγονται σε λίγες διαγνώσεις, οι οποίες δημιουργούν την αίσθηση της σαφήνειας και της κατανόησης. Στην πραγματικότητα, όμως, ο ΔΕΠΥ και ο αυτισμός αποτελούν πολύ πιο σύνθετες καταστάσεις από ό,τι επιτρέπουν αυτοί οι ορισμοί. Ο Anthony William πιστεύει ότι οι διαγνώσεις συχνά αποκρύπτουν τις βαθύτερες αιτίες και τη βαθύτερη σημασία αυτών των καταστάσεων.
Εκτός από τις προκλήσεις, ο ΔΕΠΥ και ο αυτισμός συχνά συνδέονται και με ιδιότητες που σπάνια λαμβάνουν επαρκή προσοχή.
Πολλά παιδιά με ΔΕΠΥ ή αυτισμό διαθέτουν έντονα αναπτυγμένη διαίσθηση, εξαιρετική δημιουργικότητα και ικανότητα να παρατηρούν πράγματα που παραμένουν κρυφά για τους άλλους. Συχνά αντιλαμβάνονται τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο και μπορούν να διαβάζουν τους ανθρώπους και τις καταστάσεις πολύ καλύτερα από ό,τι υποτίθεται.
Αυτά τα παιδιά συχνά σκέφτονται γρήγορα, αισθάνονται βαθιά και αντιλαμβάνονται τις πληροφορίες με τρόπο που διαφέρει από τα παραδοσιακά μοντέλα μάθησης και επικοινωνίας. Δεν είναι σπάνιο να εκδηλώνουν καλλιτεχνικότητα, φαντασία και ικανότητα να βλέπουν λύσεις εκεί όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο προβλήματα.
Σε πολλές περιπτώσεις, η έλλειψη διάθεσης να ακολουθούν τους καθιερωμένους κανόνες και πρότυπα δεν είναι μειονέκτημα, αλλά έκφραση ενός διαφορετικού τρόπου σκέψης και αντίληψης του κόσμου.
Σύμφωνα με αυτή την άποψη, ο ΔΕΠΥ και ο αυτισμός αποτελούν μέρος της εμφάνισης νέων γενεών παιδιών, τα οποία θα είναι καλύτερα προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος και να βρουν νέες λύσεις σε σύνθετα προβλήματα.
Η διαφορετικότητα αναμφίβολα επιφέρει δυσκολίες τόσο στα ίδια τα παιδιά όσο και στις οικογένειές τους. Αλλά ακριβώς αυτή η διαφορετικότητα μπορεί να μετατραπεί και σε πηγή εξαιρετικών ικανοτήτων και ευκαιριών για ανάπτυξη.
Τι προκαλεί ΔΕΠΥ και αυτισμό σύμφωνα με τον Θεραπευτή Μέντιουμ
Μία από τις δημοφιλείς θεωρίες τα τελευταία χρόνια είναι ότι ο ΔΕΠΥ και ο αυτισμός οφείλονται σε διαταραχές του εντερικού περιβάλλοντος. Σύμφωνα με αυτή την υπόθεση, η υπερανάπτυξη της κάντιντα, των ζυμών, των μυκήτων και των ανεπιθύμητων βακτηρίων επηρεάζει τη συμπεριφορά των παιδιών και οδηγεί σε συμπτώματα όπως υπερκινητικότητα, παρορμητικότητα, αφηρημάδα ή δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση. Σύμφωνα με πληροφορίες του Θεραπευτή Μέντιουμ, αυτή η θεωρία εκτρέπει την προσοχή από την πραγματική αιτία.
Η βελτίωση της κατάστασης του πεπτικού συστήματος μπορεί να είναι ευεργετική για τη γενική υγεία. Ωστόσο, σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες, τα προβιοτικά και οι τροφές πλούσιες σε ωφέλιμους μικροοργανισμούς δεν επηρεάζουν τον κύριο παράγοντα πίσω από τον ΔΕΠΥ και τον αυτισμό. Στο βιβλίο του "Ο Θεραπευτής Μέντιουμ – αναθεωρημένη και συμπληρωμένη έκδοση", ο Anthony William αποκαλύπτει την αληθινή αιτία πίσω από αυτές τις καταστάσεις, δηλαδή – τα τοξικά βαρέα μέταλλα.
Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται κυρίως για υδράργυρο, σε συνδυασμό με αλουμίνιο, που συσσωρεύονται σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου. Εκτός από τον κεντρικό εγκεφαλικό αγωγό, αυτά τα μέταλλα μπορούν να υπάρχουν και με τη μορφή μικρότερων αποθέσεων σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένων περιοχών που σχετίζονται με τα συναισθήματα. Περισσότερα για το θέμα των βαρέων μετάλλων μπορείτε να μάθετε από το άρθρο "Επικίνδυνα στοιχεία που μας αρρωσταίνουν – τοξικά βαρέα μέταλλα".
Εκ πρώτης όψεως, μπορεί να φαίνεται δύσκολο για ένα μικρό παιδί να συσσωρεύσει σημαντικές ποσότητες τοξικών μετάλλων σε σύντομο χρονικό διάστημα της ζωής του. Σύμφωνα με πληροφορίες του Θεραπευτή Μέντιουμ, ωστόσο, ο υδράργυρος συχνά παραμένει απαρατήρητος και μπορεί να μεταδοθεί από γενιά σε γενιά.
Πολλοί γονείς φέρουν ήδη συσσωρευμένα τοξικά βαρέα μέταλλα, τα οποία με τη σειρά τους κληρονόμησαν από τους γονείς τους. Χωρίς τη λήψη στοχευμένων μέτρων για την απομάκρυνσή τους από τον οργανισμό, αυτά τα μέταλλα μπορούν να μεταδοθούν κατά μήκος της οικογενειακής γραμμής για δεκαετίες.
Σύμφωνα με τον Θεραπευτή Μέντιουμ, η γενετική δεν είναι η αιτία του ΔΕΠΥ και του αυτισμού. Αυτό που συχνά θεωρείται κληρονομικότητα, στην πραγματικότητα αντιπροσωπεύει τη μετάδοση τοξικών βαρέων μετάλλων και παρόμοιων προτύπων έκθεσης σε τοξίνες εντός της οικογένειας.
Εκτός από τον υδράργυρο, σημαντικό ρόλο παίζει και το αλουμίνιο. Μπορεί επίσης να μεταδοθεί μεταξύ γενεών και να εισέλθει στον οργανισμό μέσω διαφόρων πηγών από το περιβάλλον. Σε αυτές περιλαμβάνονται αλουμινένιες συσκευασίες, μαγειρικά σκεύη, δομικά υλικά, φυτοφάρμακα, μυκητοκτόνα, ζιζανιοκτόνα και άλλα ευρέως διαδεδομένα προϊόντα.
Ένα άλλο τοξικό μέταλλο που συχνά βρίσκεται στον οργανισμό είναι ο χαλκός. Αν και σύμφωνα με αυτές τις πληροφορίες δεν είναι άμεση αιτία των συμπτωμάτων του ΔΕΠΥ και του αυτισμού, η συσσώρευσή του μπορεί να συμβάλει σε άλλες καταστάσεις όπως έκζεμα, ψωρίαση και διάφορα δερματικά προβλήματα, τα οποία αυξάνουν περαιτέρω το σωματικό και συναισθηματικό βάρος για το παιδί.
Σύμφωνα με τον Θεραπευτή Μέντιουμ, βασική σημασία έχει όχι μόνο η παρουσία τοξικών βαρέων μετάλλων, αλλά και το σημείο όπου συσσωρεύονται στον εγκέφαλο. Αυτό καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονται τα συμπτώματα και τα ατομικά χαρακτηριστικά κάθε παιδιού. Ακριβώς σε αυτό εστιάζει και το επόμενο μέρος του άρθρου.
Αναμένετε σύντομα το δεύτερο μέρος του άρθρου "Ποιο μέρος του εγκεφάλου είναι υπεύθυνο για τον ΔΕΠΥ και τον αυτισμό σύμφωνα με τον Θεραπευτή Μέντιουμ".
*Το άρθρο είναι βασισμένο σε υλικό από το βιβλίο του Anthony William – "Ο Θεραπευτής Μέντιουμ – αναθεωρημένη και συμπληρωμένη έκδοση"
